Een gedeelte van de GR92 loopt gelijk aan de Camino de Ronda (of op z’n Catalaans: Camí de Ronda). Die laatste is een zevendaagse rondwandeling vanuit Girona en volgt vanaf Sant Feliu de Guíxols de GR92. Maar Camí de Ronda is óók de benaming voor stukken oude patrouilleroute die loopt tussen de Franse grens en Blanes, tegen smokkelaars en piraterij en is tegenwoordig een netwerk van wandelpaden langs de kust.
We bezoeken Barcelona voornamelijk voor een bezoek aan de Sagrada Familia. De enige keer dat we er binnen waren, was in de tijd van de fotorolletjes, op een vakantie waarin ik - stom stom stom - m’n fototoestel op zo’n gezellige bank in Park Güell liet liggen, weg natuurlijk, waardoor datzelfde bankje ineens een stuk minder gezellig oogde. Hoe dan ook, we moeten het dus hebben van ons geheugen: je kon toen nog ter plaatse kaartjes kopen voor de Sagrada, het dak lag open en je mocht gewoon een van de paar torens opklimmen via de trap.
Na een paar mooie dagen, verlaten we Andalusië. En dat is maar goed ook, wat een verontrustende berichten over evacuaties in het zuiden! Na historisch Cartagena, pittoresk Altea en gastronomisch Dénia zijn we nu in València, de derde grootste stad van Spanje, de stad van de sinaasappels. En we maken het goed!
Na Granada staan we een tijdje in de omgeving van Almería. Deze regio kent normaal gesproken de meeste zonuren per jaar. Hier komen Spaanse tomaten vandaan; het wemelt van de plastic kassen. Dit stuk van Andalusië lijkt hierdoor in eerste instantie minder aantrekkelijk, maar om al dat plastic heen, is het verrassend mooi.
In drie dagen met de Jumpert over de snelweg naar Spanje rijden is één ding, maar het is een beetje naïef om Google Maps klakkeloos te volgen door de bergen van Andalusië. Over een bergpas naar Ronda; of niet weten of je onder een tunneltje door kunt omdat er geen hoogte op staat, maar wel weten dat je niet naar rechts kunt, omdat je breder bent dan twee meter. Gelukkig zijn de Spanjaarden behulpzaam, zodat het altijd goedkomt.
Lemmer en Bemmel zijn letterlijk en figuurlijk ver weg. Na een week op een camping in La Cala del Moral (zo’n 12 kilometer van Málaga), staan we nu op het terrein van Finca Kayu in Coín. Wát een fijne plek om tot rust te komen! Er zijn 10 camperplekken. De app 'Park4night' helpt om een plek als dit te vinden.
Witte rook! Op woensdagochtend 10 december laten we met het ontvangen kentekenbewijs nieuwe kentekenplaten drukken, rijden naar Elst om ze erop te laten zetten en door naar Oosterhout waar de Polo in de stalling gaat om eindelijk naar het zuiden te kunnen vertrekken met onze Jumpert!
Alles werkt! We zijn superblij met het resultaat en vinden het fijn en huiselijk in ons kleine pipohuisje! We staan op de geitenboerderij, het is koud (geweest), maar binnen is het knus en behaaglijk warm. “Krek, dat is ‘t.” 😜
Sinds gisteravond wonen we in ons nieuwe tweede huisje op wielen! Ook al staan die wielen voorlopig stil op een Nederlandse camping in afwachting van de afhandeling van nog een hoop geregel.
Goed nieuws! 🥳 De uitspraak valt in ons voordeel: de rechter oordeelt dat we te goeder trouw hebben gehandeld, hoe de advocaat van de leasemaatschappij ook zijn best deed om het tegendeel te bewijzen.
En ineens zit je in de wereld en vocabulaire van strafrecht. Een hele nieuwe wereld gaat voor ons open. Het verhaal gaat als volgt verder.
Vandaag zouden we de camper ophalen. Zouden... Ons verhaal krijgt een bizarre wending, je bedenkt het niet. Om maar met de spoiler te beginnen: afgelopen woensdag, vijf dagen voor oplevering, tijdens de keuring van de RWD, is de camper door de politie in beslag genomen. De bedrijfsbus lijkt als vermist opgegeven te zijn in België…
Hoever we in het verleden ook gereisd hebben, er gaat toch niets boven Europa, waar culturen en gewoonten, platteland, bergen, woestijn, bossen, zeeën, watervallen, wereldsteden en dorpjes in hitte en kou elkaar afwisselen op betrekkelijk korte afstand. Niet voor niets ligt bijna de helft van alle UNESCO Werelderfgoederen binnen Europa.